Historia:

Pierwszy wyścig w Terlicku odbył się 29 sierpnia 1965 roku. W roku 1967 wyścigi przybrały międzynarodową formę. Niestety już w 1968 zostały przerwane przez interwencje „bratnich” narodów na Czechosłowacje. Wyścigi po tym incydencie odbywały się nieprzerwanie przez kolejne lata, aż do roku 1990. W zeszłym roku na szczęście, po 17 latach przerwy, znów wróciły do terminarza „czech road racing”.

Szczególnie w latach 60-tych terlicki wyścig zwany „Zlaty Kahanec” cieszył się dużą popularnością, zarówno wśród zawodników, jak i fanów wyścigów drogowych.
Na trybunach gromadziło się wówczas około 30 tys. widzów. Wyścigi odbywały się w następujących klasach: 50 ccm , 125 ccm, 250 ccm, 350 ccm, 500 ccm oraz Superbike.

W 1983 roku ze względu na bezpieczeństwo zawodników zmieniono kierunek toru, który jest do dziś prawoskrętny. Trasa „Zlatego Kahanca” zaczyna się z przy lewym brzegu Jeziora Terlickiego, zakręca w miejscowości Terlicko (około 4 tys. mieszkańców) w stronę Havirova, aby później na rondzie w Bludovicach skręcić w stronę Zivotic.

Trasa ma 6 km długości, przypomina kształtem trójkąt, na każdej prostej znajdują się szykanki. Jest to najszybszy tor wytyczony na czeskich publicznych drogach.

Między 1967 a 1990 rokiem w zawodach wzięli udział zawodnicy z 26 krajów, m.in. gwiazdy wyścigów Grand Prix: Silvio GRASSETTI (ITA), Gula MARSZOWSKI (SUI), Kurt Ivan CARLSSON (S), František Šťastný (CZ), etc.
Jednymi z największych bohaterów „Zlatego Kahanca” byli: czterokrotny zwycięzca w klasie 250cc, Holender Stamsnijder André (1987 - 1990) oraz trzykrotny zwycięzca, Jugosłowianin Janeza Pintar (1983 do 1985) w 125 ccm. Trzy lata z rzędu zwyciężał Węgier - János Drapál (1974 – 1976) w klasie 350cc. W 1979 r. Austryjak Grunwald Hartman zwycięża w trzech rożnych klasach.

W latach siedziemdziesiątych startował i zwyciężał na trasie "Zlatego Kahanca" Polak Ryszard Mankiewicz. Dwukrotnie zdobyl pierwsze miejsce w klasie 125 cc (1970 - 1971) oraz znalazł się trzykrotnie na podium w klasie 50 cc (1970 -1972).

Niestety podczas wyścigów nie obyło się bez ofiar śmiertelnych. W latach 1973 i 1975 zginęło dwóch Niemców: Ewige Karl-Heinz i Hans Rudolph. W 1979 roku zginął Czech Jaroslav Franc i Niemiec Harald Johler. W latach osiemdziesiątych ginie kolejnych dwóch zawodników: 1982r. - Olaf Zingel z NRD oraz Anglik Z. Louis w 1987r.